DI 7 APRIL 2026 | DOOR: REDACTIE | 110 KEER GELEZEN

Zijn we lui geworden?

In de week die Pasen voorafging hebben we de zoveelste staking meegemaakt. Bij de start van het Paasverlof stonden er opnieuw recordrijen aan de vertrekbalie van de luchthaven aan te schuiven om zonnig of sneeuwrijke bestemmingen op te zoeken. Waarschijnlijk allemaal mensen die te weinig verdienen, te hard moeten werken of gewoon hun goesting niet krijgen?

Het is niet makkelijk om te leven met veranderingen. Elke verandering wekt weerstand op. En die weerstand uit zich dan bijvoorbeeld in stakingen. In 2023 hadden we 51 stakingsdagen, in 2025 waren dat er 16 minder mar toch nog altijd teveel natuurlijk. En hebben deze stakingen iets opgeleverd? Neen. Heeft de regering toegevingen gedaan om aan te tonen dat de stakers mogelijk gelijk hadden? Neen. Zal dat in de toekomst iets veranderen aan het overheidsbeleid? Waarschijnlijk niet. 

En toch is België niet – zoals velen denken – de stakingskampioen van Europa. Frankrijk is nog altijd het Europese land met het hoogste aantal stakingen: jaarlijks 171 dagen per 1.000 werknemers. Grootste cultuurverschil met veel Noord-Europese landen is dat de Fransen vaak al staken tijdens de onderhandelingen om zo hun eisen kracht bij te zetten.

Zou het kunnen dat onze maatschappij zich iets te veel wentelt in gemakzucht? Zou het kunnen dat wie werkt het vanzelfsprekend vindt dat werkgevers alsmaar meer moeten betalen om hun werknemers tevreden te stellen?

Ik las onlangs van de auteur Ahmaduo Kounouma (Ivoorkust) een uitspraak die ik in mijn geheugen heb opgeslagen: Quand la vie devient facile, l’homme devient paresseux. Met andere woorden: als het leven te gemakkelijk wordt, dan wordt de mens lui. Stof tot nadenken.