DI 26 MEI 2026 | DOOR: REDACTIE | 64 KEER GELEZEN

Paul Collet overleden

Antwerpenaar Paul Collet (1941-2026) overleed de dag na zijn verjaardag op 15 mei 2026 aan de gevolgen van nierfalen. Hij weigerde behandeling tegen zijn ziekte (dialyse). Met hem verdwijnt één van de pioniers van de moderne Vlaamse film. Hij was scenarist, producent, regisseur en ook wel een beetje spookrijder.

Hij deed zijn intrede in de “Vlaamse” film met controversiële en taboedoorbrekende films zoals Cash?Cash? en vooral L’Etreinte, de film die de provinciale bestendig afgevaardigde (in 1969) dermate ergerde omwille van zijn erotiserende vrouwenliefde dat die besloot het (provinciaal) filmfestival van Antwerpen van de kalender te schrappen. Het moest netjes blijven, vond voorzitter en bestendig afgevaardigde René De Voght. 

Voor velen was het geen toeval dat enkele maanden later diezelfde deputé aangehouden werd omdat hij in de openbare toiletten op zoek was gegaan naar openbaar verboden jongerenvertier. Iedereen in het wereldje dacht toen automatisch aan een opgezet spel van wraak nemend Paul Collet maar de kineast bleef tot het einde van zijn dagen ontkennen dat hij er iets mee te maken had. ‘Loontje komt gewoon om zijn boontje,’ aldus Paul Collet. Hij had gelijk dat moraalridders er met voorrang moeten voor zorgen dat ze zelf onbesproken zijn.

Erotiek als inspiratiebron

Als het op erotische films aankomt is Paul Collet gedurende zijn carrière nooit een hindernis uit de weg gegaan. De driehoekliefde in Louisa, een woord van liefde (met o.a. Willeke Van Ammelrooy en Roger Van Hool) in 1972 was baanbrekend een mooie film, lichtjes in het spoor van Mira (1971) met dezelfde Willeke Van Ammelrooy in – voor die tijd – onthullende scenes. Zangeres Ann Christy zong nog het themalied van Louisa, een woord van liefde.

Ook in 1975 verbaasde het duo Collet-Drouot de wereld met de verfilming van het atheïstische slot van het door-en-door katholieke De dood van een non (met debutante Nel Rosiers en Josine van Dalsum), naar het werk van de katholieke filmrecensente Maria Rosseels. Vooral het atheïstische slot van de film zorgde in katholieke kringen voor weinig begrip. De Nederlandse coproducent Gerrit Visscher (Cinecentrum) vond het zelfs nodig een ingekorte versie voor Nederland uit te brengen. De film verstevigde de reputatie van Paul Collet van rebel, spookrijder of zelfs hooligan. 

Toen Paul Collet in1982 de populaire Nederlandse radio-en tv-presentator Willem Ruis voorstelde om de hoofdrol te spelen in de film Het Beest raakte hij een gevoelige snaar bij de ietwat ijdele presentator, die hoopte hiermee een lang gekoesterde droom van ‘filmster’ waar te maken. De samenwerking verliep stroef en Ruis besloot (met medefinancier John De Mol) zelfs bijkomende opnames te maken en de film te hermonteren voor het Nederlands publiek, waarbij de nadruk meer kwam te liggen op de actiescenes en minder op Collets oorspronkelijke, psychologische verhaallijn. Omdat het succes de hoge verwachtingen aan de kassa niet waarmaakte besloot Paul Collet zich terug te trekken uit de filmwereld. 

Liever filmer dan boetiekeigenaar

De invloed en de waarde van Paul Collet in de Belgische film is nochtans zeer groot. Hij doorbrak het imago van de Vlaamse boerenfilms met meestal eigen geschreven scenario’s. Sommigen zagen in hem een Vlaamse Paul Verhoeven, maar dit imago heeft hij helaas niet kunnen hard maken. Hij keek wel op naar het lef en de inspiratie van de Nederlandse kineast maar hij streefde een meer culturele cultstatus na.

Paul Collet werd geboren te Antwerpen tijdens de oorlogsjaren in een welvarend gezin van middenstanders. Na de humaniora in het Koninklijk Atheneum van Antwerpen, volgde hij een acteursopleiding in het Conservatorium van Antwerpen en schreef zich nadien in voor een filmopleiding aan het Hoger Rijksinstituut voor Toneel- en Cultuurspreiding (HRITCS). Wanneer hij er afstudeert met grote onderscheiding richt hij de filmmaatschappij Collet op en start hij dancing “The Movies”. Hij wordt een bourgeois onder de bourgeois, een snob onder de snobs. Hij nam lichtjes afstand van zijn leeftijdgenoten (Robbe De Hert & Co) maar opende met zijn baanbrekend filmwerk wel voor velen de weg. 

Omdat met films in Vlaanderen niet veel geld te verdienen is trad hij van 1975 tot 1987 in de voetsporen van zijn ouders en werd hij beheerder van drie modeboetieks. Maar film blijft zijn leven. In 1992 verwerkt hij een zelf geschreven script dat zich  als een spannende weekendfilm aankondigt maar door de herhaaldelijke onrust in zijn ziel voegt hij er maand na maand een dimensie aan toe. Niet altijd een verbetering blijkt nadien en de film “Close”, (met voormalig Miss België Katia Alens en debutant Kristof Clerckx), ging, ondanks alle promotie en persaandacht, de mist in. Hij voelde zich onbegrepen. Het betekende het failliet van zijn productiemaatschappij. 

Toch mogen we de betekenis van Paul Collet voor de Belgische film niet minimaliseren. Hij zorgde, samen met producent Pierre Drouot, steeds voor vernieuwing en ophef. Hij heeft als coproducent vele Belgische talenten een kans gegeven. Onder hen bijvoorbeeld ook André Delvaux, Harry Kümel, Fons Rademakers, Jacques Brel en Patrick Lebon.