Met wat er in de wereld gebeurt, moeten we ons vragen stellen over de toekomst. Hebben we dan niets geleerd over ons verleden? Dankzij Trump, Poetin, Netanyahu en aanhangers wint tirannie veld en krijgt democratie klappen. Maar er is meer aan de hand.
De beelden waarmee we geconfronteerd worden tijdens elk journaal, stemmen tot nadenken. Zijn we het einde van de democratie aan het voorbereiden? Trump beslist zonder het democratisch parlement te raadplegen. Poetin steek miljarden in zijn leger terwijl zijn onderdanen verhongeren. Netanyahu vermoordt dagelijks onschuldige burgers en komt daar ook nog eens mee weg.
Ook op andere vlakken krijgt onze democratie klappen. Werknemers eisen dat thuiswerken en verworven recht is. Als excuus halen ze aan dat ze te lang onderweg zijn voor naar het werk en terug naar huis te rijden. Was die afstand anders toen ze de job bij die werkgever aangeboden kregen en aanvaardden? Studenten willen beslissen over wat de leraren hen mogen onderwijzen. Universiteitsstudenten willen beslissen met wie de universiteiten samenwerken. Burgers willen beslissen of een bedrijf zich ergens mag vestigen of niet. Zelfgewilde langdurig zieken vinden het normaal dat de anderen betalen voor hun onderhoud. Let wel: wie echt te ziek is om te werken moet kunnen rekenen op de solidariteit van onze gemeenschap, maar ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat luiaardij het vaak haalt van werklust. Wat is er met onze gemeenschap aan de hand? Wat is er gebeurd van onze maatschappij die lang geprezen werd voor zijn verantwoordelijkheidsgevoel en zijn werklust?
Dit neerslachtig beeld is niet de toekomst die ik mijn nageslacht wil aanbieden.
Wat moet er gebeuren om onze maatschappij terug op orde te krijgen? Laat ons allemaal beter waken over de toepassing de regels die gemaakt zijn om onze democratie in stand te houden. Stof tot nadenken. Maar vooral stof dat aanzet tot handelen.