DI 30 DECEMBER 2025 | DOOR: REDACTIE | 2 KEER GELEZEN

Bepalen studenten voortaan de taken van onze scholen?

Wie je ook bent en wat je ook mag denken van minister Zuhal Demir, je moet toegeven dat ze een inspanning doet om haar taak als minister vorm te geven. Dat ze op tegenstand stuit is een teken van de tijd.

Wie al enkele jaren op de teller heeft zal de veranderingen in mentaliteit in onze maatschappij zeker opgemerkt hebben. Er was een tijd dat jongeren naar school gingen om onderwijs te krijgen in wat hen zou helpen een toekomst op te bouwen. Ons onderwijs werd in binnen- en buitenland geprezen om zijn visie op wat jongeren moesten kennen als rugzakje om later zelfstandig in het leven te staan met zoveel mogelijk kennis. Onze leraren en docenten waren personen van aanzien en studenten deden soms rare zaken om in hun gunst te komen. Studenten die een straf kregen, ondergingen deze vernedering, in het besef dat ze voortaan beter hun best moesten doen om een gelijkaardige blaam te voorkomen.

Dat was vroeger.

Vandaag moet een leraar die het waagt straf te geven aan een leerling, niet alleen de agressiviteit van deze leerling dulden maar ook het bezoek van de ouders die het niet eens zijn met zijn oordeel. In universiteiten wordt zelfs gestaakt wanneer de leerstof of de verbroederingen met andere universiteiten, niet meer naar de zin is van de studenten. 

Omdat de leskwaliteit (volgens diverse statistieken) in onze scholen eerder achteruit dan vooruit gaat, tracht de bevoegde minister in te grijpen. Ik laat in het midden of haar maatregelen gepast zijn of niet. Maar de bagger die ze via de (a)sociale media over zich heen krijgt is van een ontoelaatbare orde. Sommige berichten (bedreigingen) vertonen trekken van een aparte vorm radicalisering. Gelet op de soms zeer jonge leeftijd van de daders, lijkt mij een grondig gesprek met de ouders een aanrader.

Sedert de komst van de (a)sociale media is de agressiviteit bij jongeren alleen maar toegenomen. Ze kunnen naamloos de goorste taal uitspuwen en mensen beledigen alsof het een kunstvorm is waarop ze trots mogen zijn. 

Is dit de maatschappij die de schepper voor ogen had?